هنگامى هم كه رسول خدا وفات فرمود : « على از همهء مردم اولى و افضل است » به جهت زيادى سفارش رسول خدا به او كه او را ميان مردم بلند فرمود و دستش را گرفت ( و او را به مردم معرفى كرد ) پس وقتى كه دوران على عليه السلام گذشت فرزندان او نتوانستند و نخواستند چنين كنند كه مثلا محمد بن على ( ابن حنفيه ) و يا عباس بن على ( حضرت ابو الفضل ) و نه هيچ‌كس ديگر از اولادش را موقعى كه حسن و حسين مىگفتند خداوند در حق ما آيه نازل فرموده در حق تو نيز اى پدر ، خداوند امر به اطاعت ما فرموده چنان‌كه امر به اطاعت تو فرمود ( يعنى هيچ‌كدام از فرزندان على عليه السلام غير از حسنين خود را داخل در فضائل امير مؤمنان نمىدانستند ) . « 1 » آن‌چه مىتوان از اين روايت طولانى درك كرد اين است كه اهل كساء از جهت حجيت مشتركند و همهء آنها حجت الهىاند كه آيهء تطهير در مورد آنها نازل گشته است و روايات فريقين اشخاص مشمول آيهء تطهير را منحصر كرده‌اند به رسول خدا و على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام . از همين‌رو امام صادق مىفرمايد : « موقعى كه حسن و حسين گفتند خداوند در حق ما آيه نازل فرمود در حق تو نيز اى پدر ، و خداوند امر به اطاعت ما فرموده چنان‌كه امر به اطاعت تو فرمود . . . و خداوند از ما پليدىها را دور گردانيد همان‌طور كه از تو دور گرداند » يعنى دور گردانيدن رجس و پليدى از آنها خصوصيتى است كه حجت بودن آنها را ثابت مىكند و همان‌طور كه حسنين عليهما السلام براى اثبات حجّت بودنشان به آيهء تطهير تمسّك مىنمودند فاطمهء زهرا هم حجيتش منتزع از آيهء تطهير مىباشد .

--> ( 1 ) . تفسير البرهان ، ج 3 ، ص 309 .